مورد از آيات مشاهده مى شود . و قطعى است كه معناى حاكميت كتب الهى ، فصل خصومتها و برطرف ساختن اختلافات است كه بوسيلهء انبياء عليهم السلام با نظر به محتويات آن كتب مى باشد .
قسم پنجم - سه آيه در قرآن مشاهده مى شود كه حكم در آنها هم مى تواند به معناى حكم به اصطلاح شايع ( داورى و حاكميت و جعل بايستگى و شايستگى ) بوده باشد و هم به معناى : علم و حكمت . مانند ١ - ( رَبِّ هَبْ لِي حُكْماً وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ ) [ الشعراء آيه ٨٣ ] ( پروردگارا ، براى من حكم عنايت فرما و مرا به بندگان صالح ملحق فرما ) در سه آيه از قرآن مجيد ، دو احتمال مزبور وجود دارد . ٢ - ( أُولئِكَ الَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ وَالْحُكْمَ وَالنُّبُوَّةَ ) [ الانعام ، آيه ٨٩ ] ( آنان كسانى هستند كه كتاب و حكم و نبوت به آنان داده‌ايم . ) ٣ - ( يا يَحْيى خُذِ الْكِتابَ بِقُوَّةٍ وَآتَيْناه الْحُكْمَ صَبِيًّا ) [ مريم آيهء ١٢ ] ( اى يحيى ، كتاب را با قوّت بگير و ما به يحيى در كودكى حكم داديم . ) بعضى توهم كرده‌اند كه حكمى كه خداوند به حضرت يحيى ( ع ) عنايت فرموده است ، نمى تواند به معناى حكم به اصطلاح شايع آن بوده باشد ، زيرا انسان پيش از بلوغ توانايى حاكميت را ندارد ، پاسخ اين توهم روشن است ، زيرا همان گونه كه خداوند سرمايه و استعداد نبوت و پذيرش كتاب آسمانى را به حضرت عيسى ( ع ) در روزهاى اولى تولد او عنايت فرمود ، سرمايه و استعداد حكم به اصطلاح شايع آن ( داورى و حاكميت و جعل بايستگى و شايستگى ) را به حضرت يحيى ( ع ) لطف فرموده است . در آيه شمارهء ( ٢ ) احتمال حكم به اصطلاح شايع ، بسيار قويتر است از حكم به معناى علم و حكمت ، زيرا علم و حكمت در كتاب و نبوت تضمين شده و مطلوب از آيه ، حكومت و داورى و جعل بايستگى و شايستگى بوسيلهء كتاب و نبوت است . چنانكه در سورهء [ البقرة ، آيه ٢١٣ ] آمده است : « ( وَأَنْزَلَ مَعَهُمُ الْكِتابَ بِالْحَقِّ لِيَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ فِيمَا اخْتَلَفُوا فِيه ) » ( و خداوند بهمراه آن پيامبران ،