تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٩٧١ - حكم عمل مباح براى ظلمه و نقل روايات

روايت محمّد بن عذافر از پدرش، وى مى‌گويد:

حضرت ابا عبد اللّه عليه السّلام بمن فرمودند:

اى عذافر بگوش ما رسيده كه تو عامل ابو ايّوب و ابو الرّبيع شده‌اى، چه حالى خواهى داشت وقتى تو را بعنوان اعوان ظلمه بخوانند.

محمّد مى‌گويد:

پدرم از اينكلام در هم شد و با حالتى حزين سكوت اختيار كرد.

پس وقتى آنجناب حالت وى را مشاهده نمود فرمودند:

اى عذافر من تو را بآنچيزى ترساندم كه خداوند عزّ و جلّ من را بآن ترسانيده.

محمّد مى‌گويد:

پدرم از نزد آنحضرت مرخّص شد ولى از آن تاريع ببعد مغموم و محزون بود تا از دنيا رفت.

و همچنين نظير:

روايت صفوان بن مهران جمّال، وى مى‌گويد:

خدمت حضرت ابو الحسن اوّل عليه السّلام مشرّف شدم بمن فرمود:

اى صفوان آنچه از تو است نيكو بوده مگر يك چيز.

عرض كردم: فدايت شوم آن چه چيز است؟

حضرت فرمودند: آن اينستكه شتران خود را باين مرد يعنى هارون كرايه مى‌دهى.

عرض كردم: بخدا قسم شترانم را بوى كرايه ندادم در حاليكه از آن شادمان بوده يا براى خود فخر و بزرگى احساس نموده باشم چنانچه آنها را بمنظور صيد و يا لهو اجاره باو ندادم بلكه شتران را براى اين طريق يعنى طريق مكّه كرايه داده و معذلك خود مباشر و متصدّى آن نشده بلكه به غلامان خويش واگذار كرده‌ام.

حضرت بمن فرمودند:

اى صفوان آيا بايشان كرايه داده‌اى يا نه؟

عرض كردم: بلى فدايت شوم.

فرمودند: آيا دوست دارى تا پرداختن كرايه‌ات زنده باشند.