تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٩٨٢ - مسئله بيست و چهارم حرمت سخنچينى
گفته شده كراهت داشته باشد.
تمام ادلّهاى است كه بر حرمت غيبت دلالت دارند.
و بايد توجّه داشت كه عقوبت بر اين فعل بتفاوت مفاسد مترتّب بر آن متفاوت مىباشد.
بعضى گفتهاند:
تعريف نميمه بمعناى واسع و اعمش عبارتست از:
كشف نمودن و پرده برداشتن از چيزى كه اظهارش مكروه و ناپسند است اعمّ از آنكه منقول عنه از آن كراهت داشته يا منقول اليه و يا شخص ثالثى و تفاوتى نيست بين اينكه كشف و پرده برداشتن با كلام بوده و يا با غيرش همچون نوشتن و رمز و اشاره صورت بگيرد و نيز در آن فرقى نيست بين اينكه امر نقل شده از اعمال و حركات بوده و يا از اقوال و گفتار باشد چنانچه هيچ فرقى نيست بين اينكه امر مزبور عيب بوده يا در حقّ منقول عنه نقص بحساب آيد و بين اينكه اينطور نباشد.
بلكه اساسا حقيقت و ماهيّت نميمه افشاء سر و آشكار نمودن آن بوده و هتك ستر و پرده برداشتن از چيزى كه كشفش مكروه و ناپسند است مىباشد.
پايان كلام بعض.
پس از آن مرحوم مصنّف مىفرمايند:
گاهى بخاطر برخى از مصالحى كه اقوى و آكد از مفسده افشاء سرّ هستند نميمه مباح و مشروع مىگردد همانطورى كه نظيرش در غيبت گذشت بلكه بعضى از علماء فرمودهاند:
گاهى بخاطر ايقاع فتنه بين مشركين واجب مىگردد.
مصنّف (ره) مىفرمايند:
ولى گفتار اين بعض از محلّ كلام خارج است زيرا صحبت در نميمه بر مؤمنين مىباشد.
شرح مطلوب
قوله: اى سعى به: يعنى سخنچينى كرد.