تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٧٠٦ - استدلال باخبار جهت حرمت غيبت

مى‌دارند و بوى نامه اعمالش را داده و او در آن اعمال حسنه‌اى كه انجام داده نمى‌بيند).

فيقول: الهى ليس هذا كتابى، لا ارى فيه حسناتى.

( مى‌گويد: بارالها اين نامه اعمال من نيست زيرا در آن اعمال حسنه‌اى كه انجام داده‌ام نمى‌بينم).

فيقال له: انّ ربّك لا يضلّ و لا ينسى، ذهب عملك باغتياب النّاس.

( پس بوى گفته مى‌شود: پروردگارت نه گمراه مى‌كند و نه فراموشكار است، اعمال حسنه تو بواسطه غيبت نمودن مردم از بين رفته است).

ثمّ يؤتى بآخر و يدفع اليه كتابه، فيرى فيه طاعات كثيرة.

( سپس شخص ديگرى را آورده و نامه اعمالش را بوى مى‌دهند، او مى‌بيند كه در آن طاعات بسيارى ثبت و ضبط شده).

فيقول: الهى ما هذا كتابى، فانّى ما عملت هذه الطّاعات.

( پس عرض مى‌كند: خداوندا اين نامه اعمال من نيست زيرا اين طاعات و اعمال حسنه را من انجام نداده‌ام).

فيقال له: انّ فلانا اغتابك، فدفعت حسناته اليك.

( پس بوى گفته مى‌شود: فلانى غيبت تو را نمود، پس اعمال حسنه او بتو داده شده است).

١٠- و از جمله روايات، حديثى است كه مرحوم كاشف الرّيبه (شهيد الثّانى) نقل فرموده و آن روايت عبد اللّه بن سليمان نوفلى از مولانا امام صادق عليه الصّلوة و السّلام است، در اين روايت طولانى از حضرت نبىّ اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم چنين نقل شده:

ادنى الكفران يسمع الرّجل من اخيه كلمة فيحفظها عليه يريدان يفضحه بها، اولئك لاخلاق لهم.

( نزديك‌ترين چيز به كفر اينستكه شخص از برادر مؤمنش كلمه‌اى را بشنود و آنرا حفظ كند باين قصد كه وى را با آن رسوا نمايد، ايشان هيچ بهره‌اى ندارند).

سپس امام عليه السّلام فرمودند: