تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٧٣٠ - مقاله مرحوم مصنف

حرام بوده زيرا موجب كشف و اظهار عورت و عيب مؤمن مى‌باشد و قبلا اين خبر: من مشى فى غيبة اخيه و كشف عورته نقل شد.

و در صحيحه ابن سنان از مولانا ابى عبد اللّه عليه السّلام آمده است كه وى مى‌گويد:

قلت: عورة المؤمن على المؤمن حرام؟

عرض كردم: آيا عورت مؤمن بر مؤمن حرام است؟

قال: نعم.

امام فرمودند: بلى.

قلت: تعنى سفلتيه.

عرض كردم: مقصودتان از « عورت » دو عضو تحتانى مؤمن (قبل و دبر) مى‌باشد.

قال: ليس حيث تذهب، انّما هى اذاعة سرّه.

امام فرمودند: مقصودم چيزى كه ذهنت متوجّه آن شد نيست، بلكه مراد از « عورت » آشكار كردن سرّ مؤمن مى‌باشد.

و در روايت محمّد بن فضل، از مولانا ابى الحسن عليه السّلام آمده است:

و لا تذ يعنّ عليه شيئا تشينه به و تهدم به مروّته، فتكون من الّذين قال اللّه عزّ و جلّ فى كتابه: انّ الّذين يحبّون ان تشيع الفاحشة فى الّذين آمنوا لهم عذاب اليم.

دفع توهّم‌

ممكنست چنين توهّم شود كه از روايت اخير بدست مى‌آيد ابراز نقص و اظهار عيب ديگران بطور مطلق منهى نبوده بلكه مقيّد است به صورتى كه گوينده قصد شين و تذليل مغتاب را داشته باشد بنابراين حديث مزبور اخصّ از مدّعا است زيرا مدّعا اينستكه اذاعه سرّ و ابراز عيب ديگران مطلقا حرام است چه بقصد شين و تذليل صاحب نقص بوده و چه باين قصد گفته نشود، در حاليكه اينحديث ابراز نقص بقصد شين را محكوم بحرمت قرار داده است.