تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٩٥٧ - فرق بين عنوان لعب و لهو
حكم بحرمتش فرمودهاند و براى اثبات آن بآيه شريفه استدلال كردهاند در حاليكه آيه نامى از لهو نبرده بلكه لغو را اختصاص بذكر داده پس معلوم مىشود لغو همان لهو است و اگر موضوعا هم با يكديگر متّحد نباشند لااقلّ از نظر حكم با هم متّفقند.
و نظير اين روايت است روايت ابى ايّوب چه آنكه در اين روايت نيز امام عليه السّلام لفظ لغو را فرموده و از آن غناء يعنى لهو را اراده كردهاند و براى صحّت چنين معنائى بآيه مزبور استشهاد نمودهاند.
و اگر مقصود از لغو مطلق حركات لاغيه و بيهوده باشد اقوى آنستكه مكروه است و در روايت ابو خالد كابلى، از حضرت سيّد السّاجدين نقل شده كه در تفسير:
الذّنوب الّتى تهتك العصم. فرمودند:
مراد از آنها شرب خمر و قماربازى و مبادرت بامورى كه مردم را بخنده مىآورد همچون كارهاى لغو و مزاح و نيز ذكر عيوب مردم مىباشد.
و در وصيت حضرت نبىّ اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به ابى ذر رضوان اللّه عليه آمده است:
بسا شخصى بكلمهاى تكلّم كرده و مردم را بخنده مىآورد پس بمقدار فاصله بين آسمان و زمين مقامش انحطاط پيدا مىكند.
شرح مطلوب
قوله: عنوانين آخرين: ظاهرا قيد « آخرين » زائد مىباشد.
قوله: فى غير موضع من الكتاب العزيز: از جمله اينمواضع سه مورد ذيل مىباشد:
الف: آيه (٣٢) از سوره انعام: و ما الحيوة الدّنيا الّا لعب و لهو.
ب: آيه (٦٤) از سوره عنكبوت: و ما هذه الحيوة الدّنيا الّا لعب و لهو.
ج: آيه (٣٦) از سوره محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم: انّما الحيوة الدّنيا لعب و لهو.
قوله: و لعلّهما من قبيل الخ: ضمير تثنيه به لعب و لهو راجع است.
قوله: انّما الحيوة الدّنيا لعب و لهو و زينة الخ: آيه (٢٠) از سوره حديد و تمام آيه باين شرح است: