تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٨١١ - امر چهارم استماع و گوش دادن غيبت

المحرّمين.

ثمّ قال: و الأولى التّنزيه عن ذلك حتّى يتحقّق المخرج منه، لعموم الأدلّة، و ترك الاستفصال فيها، و هو دليل ارادة العموم، حذرا من الإغراء بالجهل، و لأنّ ذلك لو تمّ لتمشّى فيمن يعلم عدم استحقاق المقول فيه بالنّسبة الى السّامع، مع احتمال اطّلاع القائل على ما يوجب تسويغ مقالته: و هو هدم قاعدة النّهي عن الغيبة. انتهى.

ترجمه:

امر چهارم استماع و گوش دادن غيبت‌

استماع و گوش فرادادن به غيبت حرام است و اختلافى در آن بين فقهاء وجود ندارد و در خبر آمده كه: انّ السّامع للغيبة احد المغابين (گوش‌دهنده به غيبت يكى از دو نفرى است كه غيبت بآنها تحقّق مى‌يابد).

و اخبار وارده در حرمت آن بسيار مى‌باشند منتهى برخى از آنها كه بر كبيره بودن استماع دلالت دارند همچون روايت مذكور سندشان ضعيف مى‌باشد ناگفته نماند استماع غيبتى حرام است كه تكلّم بآن حرام باشد نه آنچه حلال و جايز است.

فرع‌

اگر شخصى از نظر گوينده متجاهر بوده و بدين ترتيب غيبتش براى وى جايز باشد ولى نزد مستمع مستور محسوب شود از برخى اينطور حكايت شده كه استماع غيبت براى مستمع جايز است چون تكلّم بآن مشروع مى‌باشد مشروط باينكه مستمع احتمال دهد كه مغتاب از نظر متكلّم متجاهر مى‌باشد امّا اگر بداند كه وى متجاهر نيست حقّ استماعش را ندارد.

مقاله مرحوم شهيد ثانى در كتاب كشف الرّيبه‌

مرحوم شهيد ثانى در كتاب كشف الرّيبه مى‌فرمايند: