تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٩٤٦ - مسئله بيستم حرمت لهو

بتوان قائل شد و بپذيريم كه قائل شدن بحرمتش قولى است شاذّ يعنى رأى ابن ادريس رأيى است نادر و شاذّ ولى درعين‌حال مدّعى باشيم كه روايات بلكه آيات بسيارى بر حرمت مطلق لهو دلالت دارند و بتعبير ديگر:

هيچ منافاتى ندارد بين قبول داشتن وجود آيات و اخبار دالّه بر حرمت مطلق لهو و بين قائل شدن بجواز لعب مزبور و حلّيت آن.

و جهت عدم تنافى آنستكه بر جواز آن نصّ وارد شده و آن عبارتست از مضمونى كه در كلام امام عليه السّلام آمده و حضرت فرموده‌اند:

هيچ اشكالى ندارد كه بشهادت كسيكه با كبوتر بازى مى‌كند عمل شود.

چه آنكه اگر اينعمل حرام مى‌بود فاعلش فاسق تلقّى مى‌شد و در نتيجه شهادتش قابل قبول واقع نمى‌شد.

استدلال مرحوم صاحب رياض‌

مرحوم سيّد در رياض به تبعيّت از ابن فهد حلّى در مهذّب در مقام اثبات حرمت مسابقه به غير آنچه نصّ بر جوازش وارد شده ولو بدون عوض، به ادلّه‌اى كه بر حرمت لهو و لعب دلالت دارند استدلال كرده و فرموده:

بدون شكّ و ترديد مسابقه مزبور از مصاديق و افراد لهو و لعب مى‌باشد.

پايان كلام مرحوم سيّد در رياض.

شرح مطلوب‌

قوله: و الجعفريّة: كتابى است متعلّق به مرحوم محقّق كركى.

قوله: و البطر: بفتح باء و طاء يعنى خوشگذرانى.

قوله: كالمتنزّه بصيده: يعنى همچون كسى كه صيدش بمنظور تنزّه و خوشگذرانى مى‌باشد نه بمنظور اعاشه و تحصيل روزى.

قوله: لا يترخّص: يعنى مرخّص در قصر نماز و روزه نيست.

قوله: قوس الجلاهق: كلمه « جلاهق » بضم جيم كمانى است كه بواسطه‌اش سنگ را پرتاب مى‌كنند همچون فلاخن.