تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٧٩٣ - استظهار مرحوم مصنف

و ياد كردن از گناهى را كه وى مرتكب شده و از نسبت آن بوى كراهت ندارد جايز مى‌باشد اگرچه كسانيكه متعرّض صور مستثنيات غيبت شده‌اند ظاهرا آنرا جزء غيبت دانسته و از حكمش استثناء نموده‌اند.

شرح مطلوب‌

قوله: يرجو ازالة الظّلم عنه بسببه: ضمير در « عنه » به مظلوم و در « بسببه » به « من يرجو» راجع است.

قوله: و قوّاه بعض الاساطين: ضمير منصوبى در « قوّاه » به عدم تقييد جواز راجع است.

قوله: خلافا لكاشف الرّيبه: يعنى صاحب كتاب كشف الرّيبه كه مرحوم شهيد ثانى باشد.

قوله: و جمع ممّن تأخّر عنه: ضمير در « عنه » به كاشف الرّيبه راجع است.

قوله: فقيّدوه: ضمير منصوبى به جواز غيبت راجع است.

قوله: فى مخالفة الاصل: مقصود از حكم مخالف با اصل، جواز غيبت مى‌باشد.

قوله: على المتيقّن من الادلّة: منظور از قدر متيقّن، موردى است كه بازگو نمودن ظلم ظالم نزد كسى صورت بگيرد كه اميد برطرف كردن ظلم در آن باشد.

قوله: قال فى الكتاب المذكور: ضمير فاعلى در « قال » به صاحب مجمع البيان راجع است.

قوله: و نظيره و انتصروا الخ: ضمير مجرورى در « نظيره » به المروى عن الامام الباقر عليه السّلام راجع است.

قوله: و ما بعد الآية لا يصلح الخ: كلام مرحوم مصنّف است در تضعيف مؤيّدات مذكور.

قوله: للخروج بها: ضمير در « بها » به ما بعد الآية عود مى‌كند.

قوله: عن الاصل الثّابت بالادلّة الخ: مقصود از « اصل » اصالة عدم الجواز است.

قوله: و مقتضاه الاقتصار الخ: ضمير مجرورى در « مقتضاه » به عدم الصّلاحيّة راجع است.