تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٧٠٥ - استدلال باخبار جهت حرمت غيبت

٦- از امام معصوم نيز منقول است:

من مشى فى غيبة اخيه و كشف عورته كانت اوّل خطوة خطاها وضعها فى جهنّم.

( كسيكه در غيبت برادر مؤمنش سعى كرده و همواره در اظهار غيبت او بكوشد اوّل گامى كه برمى‌دارد در جهنّم مى‌باشد).

٧- و در روايت است:

انّ المغتاب اذا تاب فهو آخر من يدخل الجنّة و ان لم يتب فهو اوّل من يدخل النّار.

( غيبت‌كننده وقتى توبه نمود آخرين نفرى است كه ببهشت وارد مى‌شود و اگر توبه نكند اوّلين كسى است كه در جهنّم داخل مى‌گردد).

٨- و از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نقل شده:

انّ الغيبة حرام على كلّ مسلم و انّ الغيبة لتأكل الحسنات كما تأكل النّار الحطب.

( غيبت بر هرمسلمانى حرام است و آن حسنات را از بين مى‌برد همانطورى كه آتش هيزم را از بين مى‌برد).

مرحوم مصنّف مى‌فرمايند:

مراد از « اكل حسنات» يكى از سه معناى ذيل مى‌باشد:

الف: از بين بردن حسنات بر وجه احباط يعنى پس از غيبت و صدور آن در خارج اعمال حسنه‌اى كه غيبت‌كننده انجام داده محو مى‌شود.

ب: ثواب اعمال حسنه در جنب عقاب غيبت بقدرى ناچيز و جزئى است كه مضمحل و از بين رفته بحساب مى‌آيد.

ج: ثواب اعمال حسنه غيبت‌كننده به شخص غيبت‌شده منتقل مى‌گردد بطورى كه نامه اعمال وى خالى از افعال حسنه مى‌گردد چنانچه در اخبار متعدّده‌اى اينمعنا وارد شده.

٩- و از جمله روايات، حديث نبوى صلّى اللّه عليه و آله و سلّم است كه فرمود:

يؤتى باحد يوم القيامه، فيوقف بين يدى الربّ عزّ و جلّ و يدفع اليه كتابه فلا يرى حسناته فيه.

( روز قيامت شخصى را مى‌آورند، پس در مقابل پروردگار عزّ و جلّ او را نگه‌