تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٢٠٢ - ادله داله بر اصالة حرمة الانتفاع در نجس العين

نمى‌توان محكوم بحرمت دانست.

و امّا روايت تحف العقول:

مقصود از امساك و تقلّب معنائى است كه راجع به اكل و شرب باشد نه غير ايندو چه آنكه انشاء اللّه بزودى خواهيم گفت كه حضرات اتّفاق و اجماع دارند بر جواز امساك نجس العين بمنظور برخى از فوائد پس باينحديث نيز نمى‌توان تمام انتفاعات را محرّم قرار داد.

و امّا اجماع و اخبارى كه بر حرمت بيع نجس العين دلالت دارند، بايد بگوئيم:

بسا ادّعاء شده كه اينگونه از ادلّه اختصاص دارند به غير انتفاعات حلالى كه مورد اعتناء و توجّه است يا اصلا منع مى‌كنيم حرمت بيع ملازم با حرمت انتفاع باشد چه آنكه نجاست عين مانع مستقلّى است از جواز بيع بدون اينكه نياز بآن باشد كه نجاست را به عدم منفعت محلّل ارجاع دهيم.

شرح مطلوب‌

قوله: و هى فى مثل الميتة الاكل: ضمير « هى » به انتفاعات مقصوده راجع است.

قوله: يمنع استلزامه لحرمة الانتفاع: ضمير در « استلزامه » به تحريم بيع راجع است.

قوله: من غير حاجة الى ارجاعها: ضمير در « ارجاعها » به نجاست العين راجع است.

متن:

و امّا توهّم الاجماع، فمدفوع بظهور كلمات كثير منهم فى جواز الإنتفاع في الجملة.

قال في المبسوط: إنّ سرجين ما لا يؤكل لحمه، و عذرة الانسان و خرؤ الكلاب لا يجوز بيعها، و يجوز الانتفاع بها في الزّروع و الكروم و أصول الشّجر بلا خلاف انتهى.

و قال العلّامة في التّذكرة: يجوز إقتناء الأعيان النّجسة لفائدة، و نحوها في‌