تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٢٩٨ - استشهاد مرحوم مصنف ببرخى از روايات بر حرمت بيع در مورد بحث

قوله: امّا لو لم يعلم ذلك: ضمير در « لم يعلم» به بايع راجع بوده و مشار اليه « ذلك » عدم معصيت در صورت عدم بيع مى‌باشد.

قوله: او علم بانّه يحصل منه المعصية: ضمير در « علم » به بايع راجع بوده و ضمير در « بانّه » بمعناى « شأن » مى‌باشد و ضمير در « منه » به مشترى برمى‌گردد.

قوله: فلا يسوغ لهذا الشّخص فعله: يعنى فعل البيع.

قوله: معتذرا بانّه لو تركه لفعله غيره: ضميردر « بانّه » به بايع راجع بوده و ضمير مفعولى در « غيره » به بايع راجع است.

قوله: بانّ ذلك فيما كان الخ: مشار اليه « ذلك » عدم تسويغ البيع لهذا الشّخص معتذرا الخ مى‌باشد.

قوله: بحيث يراد منهم الاجتماع عليه: ضمير در « منهم » به جماعت و در « عليه » به حمل ثقيل راجع است.

قوله: عدم القيام به: ضمير در « به » به حمل ثقيل راجع است.

قوله: و الاتّفاق معه فى ايجاد الفعل: ضمير در « معه » به بايع راجع است.

قوله: كان قيامه بنفسه: ضمير در « قيامه » به بايع راجع است.

قوله: شرط لتحقّقها: يعنى لتحقّق المعصية.

قوله: فى تحصيل السّبب: يعنى سبب عدم تحقّق معصيت و آن ترك بيع مى‌باشد.

قوله: قيامه منفردا لغو: ضمير در « قيامه » به بايع راجع است.

قوله: سقط وجوبه: يعنى وجوب ترك بيع.

قوله: جباية الصّدقات: يعنى جمع‌آورى صدقات.

قوله: من دون قصد توصّل الغير به الى المعصية: ضمير در « به » به شرط تحقّق معصيت عود مى‌كند.

قوله: لعدم كونه فى العرف اعانة: ضمير در « كونه » به فعل ما هو من قبيل الشّرط راجع است.

قوله: او على التّفصيل الّذى الخ: مقصود از تفصيل اخير همان تفصيلى است كه‌