تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٢٧٣ - نقل روايات داله بر حرمت بيع در مسئله سوم

توصل الى الحرام مى‌باشد.

قوله: و وافقه فى اعتبار القصد الخ: ضمير منصوبى در « وافقه » به محقّق ثانى راجع است.

قوله: و تخيّل انّه لو فعل الخ: ضمير در « تخيّل » به بعض المعاصرين راجع بوده و ضمير در « انّه » به بايع راجع است.

قوله: و لم يتحقّق منه: ضمير در « لم يتحقّق» به فعل حرام راجع بوده و در « منه » به غير برمى‌گردد.

قوله: بقصد تحقّقه: يعنى تحقّق الحرام.

قوله: و انّه لو تحقّق الفعل كان حراما: ضمير در « انّه » بمعناى شأن مى‌باشد.

قوله: بقصد التّوصّل اليه: ضمير در « اليه » به حرام راجع است.

قوله: فهو داخل فى الاعانة على الاثم: ضمير « هو » به اشتغال ببعض مقدّمات الحرام راجع است.

قوله: على وجوب بذل الطّعام لمن يخاف الخ: و چنانچه مشاهده مى‌شود اگر شخصى بذل طعام ننمود و فقير تلف شد قطعا غير باذل قصد هلاكت و تلف شدن او را نداشته ولى معذلك مرحوم شيخ طوسى صرف عدم بذل طعام را از مصاديق اعانه بر اثم دانسته است.

قوله: بقوله صلّى اللّه عليه و آله و سلّم الخ: اين روايت را مرحوم صاحب وسائل در ج (١٩) ص (٩) باين شرح نقل فرموده:

محمّد بن يعقوب، باسنادش از ابن ابى عمير، از افراد متعدّدى، از مولانا ابى عبد اللّه عليه السّلام قال:

من اعان على مؤمن بشطر كلمة جاء يوم القيامه مكتوب بين عينيه: آيس من رحمة اللّه.

قوله: بانّ فيه اعانة على الظّلم: اعمّ از آنكه فروشنده سلاح قصد داشته يا بدون قصد اعانه و تحقّق فعل از اعداء اقدام بفروش كرده باشد.

قوله: بانّ فيه اعانة على الاثم: چه بقصد آنكه مستحلّ عصير را بخورد يا بدون اين قصد آنرا بوى بفروشد.