تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٢٥٧ - اشكال و مناقشه مرحوم مصنف در استدلال مذكور

آنكه مرحوم علّامه در خلاصه فرموده‌اند:

عمر بن محمّد بن عبد الرّحمن بن اذينه بضمّ الهمزه و فتح الذّال و سكون الياء المنقطه تحتها نقطتين و فتح النّون شيخ من اصحابنا البصريّين و وجههم، روى عن ابى عبد اللّه عليه السّلام مكاتبة له كتاب الفرائض و كان ثقة صحيحا.

از اينجهت مرحوم مصنّف فرموده‌اند: مصحّحة ابن اذينة.

قوله: نصّ فيما نحن فيه: ما نحن فيه موردى است كه در متن عقد شرط كرده و يا در خارج عقد تواطى بر انتفاع حرام نمايند.

قوله: و ظاهر فى هذا: مشار اليه « هذا » غير اشتراط در ضمن عقد و يا تواطى در خارج عقد مى‌باشد.

قوله: فتأمّل: برخى از محشّين در وجه آن فرموده‌اند:

شايد امر بتأمّل اشاره باين باشد كه مى‌توان بين ايندو روايت را بوجهى احسن جمع كرد و آن اينستكه بقرينه صحيحه ابن اذينه خبر جابر را بر كراهت حمل كنيم.

قوله: مع انّه لو سلّم التّعارض: ضمير در « انّه » بمعناى « شأن » مى‌باشد.

قوله: كفت العمومات المتقدّمة: مقصود از عمومات متقدّمه ادلّه‌اى است كه مرحوم مصنّف در ابتداء النّوع الثّانى ممّا يحرم التّكسّب به الخ ايراد فرمودند.

قوله: مثل مكاتبة ابن اذينه: اين روايت را مرحوم صاحب وسائل در ج (١٢) ص (١٢٧) باين شرح نقل فرموده:

محمّد ين يعقوب، از علىّ بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از ابن اذينه قال:

كتبت الى ابى عبد اللّه عليه السّلام اسئله عن رجل كه خشب فباعه ممّن يتّخذه برابط؟

فقال: لا بأس به.

و عن رجل له خشب، فباعه ممّن يتّخذه صلبانا؟

قال: لا.

قوله: و رواية عمرو بن الحريث: اين روايت را مرحوم صاحب وسائل در ج (١٢)