کند ، به علاوه در آخر مدت او را جوان کند یعنی نیروهای تلف شده او را جبران کند ، بلکه اگر بمیرد دو مرتبه زنده شده او را به او تحویل دهد ، در این صورت برد با کارگر است و کارخانه در استخدام کارگر قرار گرفته‌ است و هرگز برای کارخانه‌دار چنین کارخانه داری صرف نمی‌کند گذشته از اینکه چنین چیزی عملا امکان پذیر نیست [١] .
پس از نظر اینکه شکل رابطه سرمایه و کار نباید به نحوی باشد که نفوذ و قدرت و امتیازات بیشتر را به سرمایه بدهد بلکه یا باید لا اقل هم ترازوی‌ یکدیگر باشند و یا باید قدرت کارگر بیشتر باشد ، ربا ظالمانه‌ترین شکل‌ رابطه سرمایه و کار است .
اما اینکه چقدر سرمایه مساوی است با چقدر کار ، باید دید که ارزش یک‌ انسان چقدر است ؟ و ارزش ثروت چقدر است ؟ ثروتی که مساوی است تحصیل‌ او با کار یک انسان در همه عمر ، ارزشش مساوی کار یک انسان است . این‌ حساب در مضاربه‌ها از لحاظ مقدار سهمی که سرمایه و مقدار سهمی که عامل از منافع می‌برد باید در نظر گرفته شود .

[١] اساسا به حکم شرافت ذاتی و تقدم طبعی انسان بر اثر خود ، انسان‌ باید بر سرمایه تقدم داشته باشد . معنی ندارد که ارزش یک انسان مساوی‌ باشد با ارزش آن سرمایه‌ای که قادر است آن را به جریان بیندازد .