أیضا « عن محمد بن سنان : ان علی بن موسی الرضا کتب الیه فیما کتب من‌ جواب مسائله : و علة تحریم الربا لما نهی الله عزوجل و لما فیه من فساد الاموال . و ان الانسان اذا اشتری الدرهم بالدرهمین [١] کان ثمن الدرهم‌ درهما و ثمن الاخر باطلا [٢] فبیع الربا و شراؤه وکس علی کل حال علی‌ المشتری و علی البایع ، فحرم الله عزوجل علی العباد الربا لعلة فساد الاموال کما حظر علی السفیه ان یدفع الیه ماله لما یتخوف علیه من فساده‌ حتی یؤنس منه رشد ، فلهذه العلة حرم الله عزوجل الربا و بیع الدرهم‌ بالدرهمین . و علة تحریم الربا بعد البینة لما فیه من الاستخفاف بالحرام‌ المحرم و هی کبیره بعد البیان ، و تحریم الله عزوجل لها لم یکن الا استخفافا منه بالمحرم الحرام و الاستخفاف بذلک دخول فی الکفر . و علة تحریم الربا بالنسیئة لعلة ذهاب المعروف و تلف الاموال و رغبة الناس‌ فی الربح و ترکهم القرض ، و القرض صنایع المعروف ، و لما فی ذلک من‌ الفساد و الظلم و فناء الاموال » .
صحیح بخاری‌ج ٣ ص ٧٤ : « عن سمره بن جندب قال : قال النبی ( ص ) : رایت اللیلة رجلین اتیانی فاخرجانی الی ارض مقدسة فانطلقنا حتی اتینا علی نهر من دم فیه رجل قائم و علی شط النهر رجل بین یدیه حجاره ، فاقبل‌ الرجل الذی فی النهر فاذا اراد الرجل ان یخرج رمی الرجل بحجر فی فیه فرده‌ حیث کان ، فجعل کلما جاء لیخرج رمی »

[١] بیع درهم به در همین صرف است و جز در نقد جایز نیست ، علیهذا حرمت این ربا حریمی است . در این صورت این تعلیلها را چگونه می‌توان‌ توجیه کرد ؟ [٢] این تعلیل چنانکه می‌بینیم اختصاص ندارد به مکیل و موزون کما اینکه‌ فلسفه‌ها و حکمتهائی که ذکر شده نیز اختصاص ندارد .