نسیه در جایی که هیچ پول داده نشده ، در واقع اساسا کالا فروخته نشده . آنگاه فروختن واقعی صورت می‌گیرد که خریدار پول را بپردازد ، یعنی آخر مدت . و در تمام مدت مقرر ، او دارد کرایه می‌دهد . ولی نمی‌توان نسیه را اینطور توجیه کرد زیرا همه کالاها ، کرایه‌ای نیست‌ . یک کالا ، کالای مصرفی است یعنی استفاده‌اش به معدوم کردنش است . کسی‌ که جنسی نظیر میوه را به‌طور نسیه می‌خرد و پس از خرید ، آن را مصرف‌ می‌کند و پولش را مثلا شش ماه دیگر می‌خواهد بدهد ، آیا می‌شود گفت که آن‌ پول اضافی را به عنوان کرایه می‌دهد ؟ ! کرایه چه چیزی ؟ ! همان روز اول‌ آن را مصرف کرده است . بنابراین مطلب را نمی‌توان به این صورت بیان کرد . آقای بهشتی نسیه را به صورت دیگری توجیه کردند . باز بر همان اساسی که‌ گفتند اصولا بیع عبارت است از نوعی کار ، و سرمایه هرگز سود ندارد . می‌گویند : " چون کار بایع این است که توزیع بکند ، دائما بخرد و بفروشد ، وقتی که جنس خود را به نسیه فروخت ، امکان فعالیت اقتصادی را از خودش سلب کرده . این اضافه را در مقابل سلب این امکان فعالیت اقتصادی‌ می‌گیرد " . پس می‌گویند زمینه نسیه با زمینه ربا فرق می‌کند . در واقع‌ میان این دو کار فرقی نیست ، میان افرادش فرق است . کسی بابت نسیه‌ پول می‌گیرد که کارش توزیع است . در مقابل سلب امکان فعالیت اقتصادیش‌ ، یک پول اضافی می‌گیرد . ولی ربا خوار کارش توزیع نیست که بگوئیم با قرض دادن ، جلو کارش گرفته می‌شود . اساسا