نیست ؟ ! فقها می‌گویند عرف خودش الغای خصوصیت می‌کند . معلوم است که‌ مورد سؤال رجل بوده ، ولی مرد بودن در اینجا خصوصیت ندارد .
این را می‌گویند الغای خصوصیت ، یعنی با اینکه ظاهر لفظ محدود است ، ولی این مقدار توسعه با متفاهم عرف هم جور در می‌آید . در باب ادله ربا ما مواردی می‌بینیم که اسلام در آن موارد ربایی را که خود تصریح می‌کند : « لا تظلمون و لا تظلمون »ربا ظلم و تجاوز به حقوق دیگران است ، نوعی‌ استثمار است [١] و بالاخره ظلم است ، مجاز می‌داند . می‌گوید بین زوج و زوجه و بین والد و ولد ربا مانعی ندارد . مخصوصا پدر از پسر می‌تواند ربا بگیرد . در اینجا این مطلب را ضمیمه می‌کنند که احکام عقلی قابل تخصیص‌ نیست . نمی‌شود گفت ظلم هیچ جا جایز نیست ولی در یک جا جایز است .
اگر چیزی در یک جا جایز شد ، معلوم می‌شود که ظلم نیست نه اینکه با اینکه ظلم است جایز است . چون نمی‌تواند ظلم باشد و جایز باشد . آنوقت‌ می‌گوئیم چطور است که در میان والد و ولد یا زوج و زوجه ربا جایز است و این ربا ظلم نیست ؟ توجیه خیلی روشنی دارد و آن اینکه حرمت ربا به‌ تعبیر امروز برای این است که فاصله طبقاتی ایجاد نشود ، منشأ اجحاف به‌ دیگری نشود . دو نفر بیگانه حتی دو برادر که حساب زندگیشان از یکدیگر جدا است اگر از یکدیگر ربا بگیرند ، منجر به بدبختی یکی و خوشبختی دیگری‌ می‌شود . . ولی با توجه به اینکه میان پدر و پسر یک روابط عاطفی‌

[١] اگر چه گفتیم هر استثماری ربا نیست ولی هر ربائی نوعی استثمار است .