شرط فاسد مفسد است یا نه ، و باید به تفصیل بحث شود . ٤ - مسأله ٧ : الأقوی ما هو المشهور من جریان الربا فی غیر البیع من‌ المعاوضات خلافا للحلی و العلامة فخصاه بالبیع والقرض . . . ولی مرحوم آقا سید ابوالحسن تخصیص می‌دهد ربای معاملی را به بیع ، و در اینجا حق با سید صاحب عروه است و از تفصیل صرف نظر می‌کنیم . ٥ - در ذیل مسئله ٧ می‌گوید : و مقتضی هذه جریانه فی الابراء بشرط الابراء . . . و هل یجری فی التعاوض لا بعنوان المعاوضة مثل وفاء الدیون کما اذا کان علیه عشره دراهم ( باید دراهم خوب فرض کرد ) فیوفیه بدع اثنی عشر درهما ( دراهم بد ) . . . ٦ - ذیل مسئله ٧ ( ص ١٠ ) : و کذا اذا کان علیه عشره مؤجلا فیرضی‌ الدائن بثمانیة حالا اذا کان القصد الی کون الثمانیة وفاء عن عشره لا عن‌ ثمانیة و یکون‌إبراء عن الاثنین . سید این مسئله و مسئله پیش را یک جا تحت نظر قرار داده است . اول‌ از مسالک نقل می‌کند که گفته است زیاده عملا هبه است ، و از صاحب جواهر نقل کرده که گفته است خود بخود زیاده به عنوان هبه تعین پیدا نمی‌کند بلکه باید قصد شود ، و خود سید اول می‌گوید اقوی اینست که ربا نیست زیرا باب وفاء غیر از باب معاوضه است و ربا در معاوضات است ولی بعد به‌ واسطه اخباری که وفای گندم یا جنس دیگر را به مثل خودش ( یا جو ) به‌ مقدار بیشتر