شکل قانونی و دولتی ، و آن قبضها شکل اسکناس پیدا کرد . بنابراین‌ اسکناس نماینده یک ارزشی است حالا یا طلا یا نقره و یا چیز دیگر . به هر حال خود اسکناس نیست که اعتبار دارد . عینا سفته است و آن تفاوتی که‌ آقای مطهری فرمودند که اگر سفته پاره شود اعتبارش از بین نرفته ولی اگر اسکناس مثلا بسوزد ، از بین رفته ، واقع امر این نیست . اسکناس هم اگر از بین برود و دولت بداند که از بین رفته اگر اجازه‌های خاص داشته باشد ، حق دارد پولی به جای آن اسکناس به او بدهد ولی این کار را نمی‌کند زیرا در این صورت در اجتماع ایجاد اختلال می‌شود . بنابراین هیچگاه کسی اسکناس‌ را مورد معامله قرار نمی‌دهد . جواب : آنچه که راجع به مکیل و موزون گفتند ، همان مطلبی بود که ما به‌ طور اشاره گفتیم . فقها هیچگاه روی فلسفه‌ها فکر نمی‌کنند . آنها از متون‌ اخبار و احادیث ، از روی ظواهر اینچنین استنباط کرده‌اند که ربای معاملی‌ فقط در مکیل و موزون حرام است و در غیر مکیل و موزون [ حرام ] نیست . فقها حتی تعمد دارند که در اینگونه مسائل اساسا روی فلسفه‌ها فکر نکنند و اگر کسی بگوید چه فرقی می‌کند ؟ می‌گویند فرق نکند ، نصوص به ما چنین گفته‌ و ما از نصوص پیروی می‌کنیم . ما گفتیم چنین استنباط می‌کنیم که در استنباط از همان نصوص اندکی مسامحه به کار رفته . ولی مقصود از مکیل و موزون در نصوص ، جنسی است که لا اقل در یک صنفش‌ می‌توان صورت کلی به آن داد . اینکه گفتید یک جنس ممکن است [ دو نوع‌ باشد ] مثلا دو گونه گندم داشته باشیم مورد توجه هست ولی لا اقل در یک‌ صنفش اینطور است یعنی