مصریها مسئله را به این شکل طرح کرده بودند که قرض بر دو نوع است : قرض استهلاکی و قرض استنتاجی . قرض استهلاکی وقتی است که قرض برای‌ مصرف کردن و برای رفع احتیاجات ضروری زندگی قرض گیرنده باشد . مثل‌ همان سه نوع قرضی که حضرتعالی ( خطاب به آقای بازرگان ) در تقسیم بندی‌ خودتان اسم بردید : قرض درماندگان ، قرض امیدواران و قرض بستانکاران . این سه نوع داخل در قرض استهلاکی می‌شود . نوع دیگر قرض استنتاجی است که شخص قرض می‌کند نه برای اینکه خود عین‌ را صرف بکند بلکه قرض می‌کند برای اینکه آن را استنتاج بکند یعنی از آن‌ نتیجه‌گیری نماید که شما تعبیر کردید به قرض تولید کنندگان . در اینجا قرض کننده هیچ نوع اجباری برای قرض کردن ندارد ، چون احتیاجی به مصرف‌ کردن آن ندارد بلکه می‌خواهد سرمایه خود را زیادتر کند و سود ببرد . یا خودش هیچ سرمایه ندارد و یا سرمایه‌اش برای طرحی که تهیه کرده کافی‌ نیست . از بانک یا از شخص دیگری قرض می‌کند و حساب کرده که میزان‌ بهره‌ای که بابت وام باید بدهد کمتر از میزان استفاده‌ای است که در آینده‌ از این سرمایه خواهد داشت . مثلا با خود می‌گوید اگر من یک میلیون تومان‌ از بانک قرض بگیرم ، در آخر سال باید صد هزار تومان به