بیمه نیست بلکه خودش موضوع بیمه می‌شود . قهرا اینگونه بیمه‌ها - مخصوصا دومی - ممکن است از نظر اخلاقی اندکی مذموم باشد و لا اقل مکروه باشد و بلکه شدیدتر از مکروه [١] ، چون در فقه ، معاملاتی که خود به خود سبب‌ می‌شود که انسان آرزویی بکند که آن آرزو به نفع مردم نیست ، چندان مطلوب‌ نیست ، مثل کفن فروشی . کفن فروشی چرا مکروه است ؟ چون بدیهی است هر معامله گری دلش می‌خواهد معامله‌اش رائج باشد . او نیز ته دلش آرزو می‌کند که مشتریش زیاد شود و نتیجه آن هم معلوم است . البته اطبا از این‌ مسئله مستثنی هستند ( خنده حضار ) . در بیمه به شرط فوت اگر شخص سومی‌ بیاید چنین قراردادی ببندد ، قهرا اگر در این بین فرد بیمه شده نمیرد ، به نفع مؤسسه بیمه است و اگر بمیرد به نفع بیمه‌گزار است . خواه ناخواه‌ بیمه‌گزار ته دلش چنین آرزویی پیدا می‌شود که قبل از انقضاء مدت ، آن‌ شخص بمیرد برای اینکه او بتواند وجه بیمه را از مؤسسه بیمه بگیرد . مسلم‌ می‌توان گفت که این نوع بیمه ، معامله‌ای است مکروه شارع . ولی اگر وجه‌ بیمه را خود شخص بپردازد ، بعید است که چنین آدمی در دنیا پیدا بشود که‌ آرزو کند خودش زودتر بمیرد برای اینکه بیمه‌گر پول را مثلا به ورثه‌اش‌ بدهد .
در بیمه به شرط حیات قضیه بر عکس است . این نوع بیمه ممکن است از نظر بیمه گر غیر اخلاقی باشد . بیمه به شرط حیات به

[١] [ آن نوع از بیمه به شرط فوت که شخص سومی کسی را بیمه می‌کند ، علاوه بر مکروه بودن ، اشکالی نیز دارد و آن این است که در این عمل ، ماهیت بیمه که تأمین است ، برای آن شخص سوم وجود ندارد و این کار برای‌ او یک شرط بندی است . این مطلب را استاد شهید در بخش پرسش و پاسخ‌ توضیح می‌دهند ] .