علت اینکه مطلب را اینطور بیان می‌کنیم آنست که از اصول مسلم فقه ما این است که در متن قرارداد و در هیچ عقدی نباید جهالت و حالت شانس‌ وجود داشته باشد یعنی معامله باید با چشم باز و از روی دانائی صورت‌ بگیرد . مثلا اگر در عقد نکاح پدری به وکالت از دو دختر خود ، به مردی‌ بگوید من یکی از دو دختر خویش را به عقد و ازدواج تو در می‌آورم ، او هم‌ بگوید قبول کردم و بعد انتخابش با آن پدر یا با خود زوج باشد ، چون یک‌ امر مجهول است ، باطل می‌باشد . در باب بیمه ممکن است کسی بگوید این عقد ، معاوضه‌ای است میان دو امر

از یک طرف حق بیمه‌ای که بیمه‌گزار می‌دهد و از طرف دیگر آن پول‌ احتمالی که بیمه‌گر تعهد کرده در صورت خسارت بپردازد . دو طرف می‌شود پول . اگر واقعا ماهیت بیمه معاوضه میان چنین دو پولی است ، این معامله‌ روی اصول فقهی باطل است زیرا یکی از آن موانع را دارد . شبیه قمار می‌شود . یعنی یک امر مجهول . حق بیمه‌ای که من می‌دهم معلوم است ولی در مقابل ، چه می‌خواهم بگیرم ؟ آیا می‌گیرم یا نمی‌گیرم . آیا اصلا در این مدت خسارتی‌ بر من وارد خواهد شد که از او چیزی بگیرم یا نه ؟ اصلش مجهول است . به‌ علاوه به فرض اینکه در طول این مدت ، خسارتی وارد شود ، این خسارت چقدر خواهد بود ؟ هم اصلش که من چیزی از او می‌گیرم یا نمی‌گیرم مجهول است و هم مبلغش .