در باب ضمان این مسائل از قدیم طرح شده بوده است اما صد در صد به‌ عنوان ضمان که آیا ادله ضمان شامل اینها می‌شود یا نه ؟ مورد تردید بوده . ولی بیمه به عنوان یک معامله مستقل هیچ اشکالی ندارد . اساسا ضرورتی‌ ندارد که اسمش را ضمان بگذاریم . ضمان شرعی همان ضمان دین است و بس . ما تابع اسم نیستیم که آن را ضمان عهده یا ضمان درک بنامیم . خودش یک‌ معامله مستقل است و همان چیزی است که امروز به آن بیمه می‌گویند و شامل‌ همه اقسام بیمه هم می‌شود و جامع مشترک همه آنها برای اینکه این معامله‌ یک معامله عقلائی باشد تأمین بودن آن است . من لغت فرنگی بیمه را نمی‌دانم ولی در رساله آقای دکتر جباری آمده است که کلمه بیمه که یک‌ لغت فارسی است ، مفهوم اصلی فرنگی این لفظ را درست نمی‌رساند ولی کلمه‌ عربی آن یعنی تأمین ، این مفهوم را به خوبی می‌رساند . تأمین یعنی امنیت‌ دادن . شاید در فارسی هم که بیمه گفته‌اند به اعتبار اینست که نفی بیم‌ می‌کند و بیمه یعنی رفع کننده بیم . به هر حال ما کاری به لفظ نداریم ، مفهوم تأمین ، بر ماهیت این معامله‌ صدق می‌کند . یعنی گاهی انسان درباره مال یا جان یا آینده یا از کار افتادگی هنگام بیماریش را و . . . احتمال خطر می‌دهد و نگرانی دارد ، دلش می‌خواهد کاری بکند و مثلا پولی بدهد تا وسیله‌ای فراهم شود که این‌ اضطراب و نگرانی‌اش از بین برود . کار اساسی بیمه‌گر که در مقابل آن حق‌ بیمه می‌گیرد ، همان تأمین است و در واقع با تعهدی که می‌کند ، یک امر معنوی و غیر مادی به