در این مورد می‌گوئیم که این غیر از رباء معمول و مورد بحث است . این‌ استثمار و استغلال مال و به عبارت دیگر سرمایه‌داری نیست ، اشبه است به‌ اجیر شدن و مزد گرفتن . واضح است کسانی که ربا می‌گیرند ، در مقابل عمل‌ قرض نمی‌گیرند بلکه به عنوان منفعت پول می‌گیرند ، یعنی فائده را ثمره‌ مشروع و مولود قانونی پول می‌دانند که هر چه زمان بگذرد به مقیاس زمان بر فائده می‌افزایند . و اما اگر کسی بخواهد واقعا در قبال عمل قرض اخذ ثمن کند حرمت آن‌ معلوم نیست ، و اگر دلیلی بر حرمت آن باشد غیر از دلیل بر حرمت ربا است . البته بعید نیست که این هم تحریم شده باشد برای حفظ حریم حرمت‌ رباء یعنی برای اینکه مردم رباء را به این صورت در نیاورند ، تحریم شده‌ است . [ در اینجا سؤالی مطرح می‌شود و آن اینکه ] وقتی بگوئیم اخذ مال در قبال‌ عمل قرض همواره صحیح است ، چه چیز ممکن است داعی شود که کسی از این حق‌ چشم بپوشد و ربا بگیرد ؟ باید توجه داشت که ارزش عمل قرض بر حسب قلت و کثرت مال قرض داده‌ شده تفاوت می‌کند و نباید گفت که عمل قرض در هر حال یک ارزش دارد ، زیرا واضح است که ارزش این عمل به خاطر آن است که رفع ید از مال خود کرده و آن را در اختیار دیگری گذاشته است . البته هر چه این مال بیشتر باشد انتفاع قرض گیرنده به آن بیشتر است و لذا صحیح است که ربا را در مقابل عمل قرض بگیرد و معهذا به میزان مقدار مال قرض داده شده بگیرد .