می‌دهد . عبارت این است : « کل شی‌ء لک حلال حتی تعرف انه حرام بعینه » . مثل باب طهارت و نجاست است . در برخی مسائل خود شارع بنایش را بر تسهیل گذاشته . شارع از احکام طهارت و نجاست خود دست برنداشته ولی در مرحله تحقیق و اثبات هم نهایت سهولت را قائل شده . می‌گوید تا صد در صد یقین نداری که چیزی نجس است بگو پاک است : « کل شی‌ء لک طاهر حتی‌ تعلم انه قدر » . تا رویش به اصطلاح نتوانی قسم بخوری ، باید بگویی پاک‌ است . این یک حکم تسهیلی است که شارع قائل شده . اینجا هم همین طور است . شما ممکن است درصد احتمال ، نود و نه احتمال بدهید که این جایزه‌ از همان عین ربا است ولی اگر یک احتمال هم بدهید که از غیر ربا است ، شارع می‌گوید همان یک احتمال را بگیر و آن نود و نه احتمال را ندیده بگیر . هر کس که یقین دارد نگیرد . - من ثابت می‌کنم که از مورد ربا است . برای هر کس که ثابت کردید او هم نباید بگیرد . ولی هر کس تا مادامی‌ که برای او ثابت نشده می‌تواند بگیرد . ما داریم مسئله را می‌گوئیم . اگر برای کسی ثابت است ولی آن را ندیده می‌گیرد البته برای او حرام است . مثل قصه آن طلبه‌ای که سگ آمده بود در اطاقش ، چشمانش را بسته بود و می‌گفت پیش پیش برو گر به . صحبت این است که اگر برای کسی ثابت‌ نیست ، برای او حلال است .

اعانت به اثم

اشکال این نیست که این جایزه را از کجا می‌گیرند .