منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٥٥٠

خواهش. دعاى مسئلت آن است كه داعى آن چه را كه نفع خويش از جلب نفع يا كشف ضرر است، طلب مى كند وحق متعال در قرآن كريمش كسى را كه غير خدا را در جلب نفع و يا كشف ضرر بخواند تخطئه مى كند. چنان چه مى فرمايد:

(قُلْ أَنَدْعُوا مِنْ دُونِ اللّهِ ما لا يَنْفَعُنا وَلا يَضُرُّنا...).[١]

«آيا جز خدا كسى را كه نه سود مى رساند و نه ضرر، بخوانم».

سنگلجى سپس مى نويسد: هر دعاى عبادتى مستلزم دعاى مسئلت و هر دعاى مسئلتى مستلزم دعاى عبادت است.

چنان كه مى فرمايد:

(أُدْعُوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعاً وَخُفْيَةً إِنَّهُ لا يُحِبُّ المُعْتَدينَ).[٢]

«بخوانيد خداى خود را از روى زارى و پنهانى، او متجاوزان را دوست نمى دارد».

(وانَّ المَساجِدَ للّهِ فَلاتَدْعُوا مَعَ اللّهِ أَحَداً).[٣]

«مساجد از آن خداست، پس همراه خدا كسى را نخوانيد».

امثال اين آيات در قرآن بسيار است و مى رساند كه دعاى مسئلت، مستلزم دعاى عبادت است، به جهت اين كه سائل بايد سؤال را خالص از براى خداى تعالى قرار دهد.

و استغاثه در اسباب ظاهرى از امور حسى جايز است; مثل اين كه خانه ات آتش بگيرد، استغاثه كنى اى مسلمانان به دادم برسيد.