هدف از يادآورى خالقيت خداوند و سلب خالقيت از ديگران، نه براى اين است كه آنان بت ها را خالق مى دانستند، بلكه هدف از طرح انحصار خالقيت در خدا و سلب خالقيت از بت ها اين است كه آنان را از عبادت غير خدا باز دارد، زيرا عبادت و پرستش از آن كسى است كه آراسته به كمال و پيراسته از نقص باشد. چه كمالى بالاتر از صفت خالقيت است كه دارنده آن با قدرت خود به همه اشيا، لباس هستى پوشانيده است.

به عبارت ديگر: عبادت از شئون مالكيت و مملوكيت است; مالكيتى كه اساس آن را آفرينش تشكيل دهد. اكنون كه به اعتراف مشركان فقط خدا خالق است و غير او خالق نيست، پس بايد او را پرستش كرد و از پرستش غير او پرهيز نمود.

بنابر اين، اصرار قرآن بر اين كه خدا خالق است و معبودهاى آنان خالق نيست، نه به خاطر اين است كه آنان در توحيد در خالقيت ترديد داشتند و يا از آن غافل بودند، بلكه به خاطر اين است كه آنان از لوازم توحيد خلقى كه همان توحيد در عبادت است، غفلت داشتند و خداوند با يادآورى آن، آنان را به لزوم چنين توحيد (توحيد در عبادت) متوجه مى سازد.

از اين بيان روشن مى گردد كه چرا قرآن اصرار دارد خالقى جز خدا نيست. و برخى از اين آيات را در گذشته يادآور شديم.[١] و در برخى از آيات او را به «خلاق عليم» توصيف مى كند.[٢] و در آيه ديگر با كمال روشنى مى گويد:

[١] ر.ك: سوره هاى انعام، آيه هاى ١٠١ و ١٠٢; رعد آيه ١٦; فاطر آيه ٣; زمر آيه ٦٢; غافر آيه ٦٢; حشر آيه ٢٤ و اعراف آيه ٥٤. متون اين آيات را قبلاً منعكس كرديم.
[٢] حجر (١٥) آيه ٨٦، يس(٣٦) آيه ٨١.