مقصود از توحيد ذاتى اين است كه او يگانه و بى همتا است و به عبارت روشن تر ذات او به گونه اى است كه تعدد بردار نيست و نمى توان در عالم خارج و در ذهن براى او فرد ديگرى تصور كرد.

در اين بخش، فقط بايد آن رشته از آيات و دلايل عقلى را مطرح كرد كه ناظر به يگانگى و بى همتايى و تعدد ناپذيرى او است، امّا آن رشته از دلايل و آياتى كه ناظر به بسيط بودن ذات او، آفريدگارى آسمان و زمين و كارگردانى عالم آفرينش است، از موضوع بحث ما بيرون است. و شما اين مطالب را در فصول آينده خواهيد خواند.

٢. قرآن مجيد در بحث هاى توحيدى، بيش تر روى توحيد عبادى تكيه مى كند و روى يگانگى ذات و توحيد صفات، كمتر بحث و گفتگو مى كند.در عين حال هرگاه كسى با ذهن روشن و كنجكاوى بيشتر در مفاهيم عالى قرآن دقت به عمل آورد، خواهد يافت كه اين مسايل در قلمرو بحث هاى قرآن قرار