منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٥١٧
١٢. (قُلْ للّهِ الشَّفاعَةُ جَمِيعاً...)(زمر/٤٤).
١٣. (وَكَمْ مِنْ مَلَك فِى السَّماواتِ لا تُغْنى شَفاعَتُهُمْ شَيْئاً إِلاّمِنْ بَعْدِ أَنْ يَأْذَنَ اللّهُ لِمَنْ يَشاءُ وَيَرْضى)(نجم/٢٦).
ترجمه آيات
١. «فقط تو را مى پرستيم و از تو يارى مى جوييم».
٢. «كيست كه نزد خدا شفاعت كند جز به اذن او».
٣. «نصرت، فقط از جانب خداى توانا و حكيم است».
٤. «در كارهاى نيك و پرهيزگارى به همديگر كمك كنيد».
٥.«از صبر و بردبارى ونماز كمك بگيريد».
٦. «اگر مسلمانان غير مهاجر از شما مسلمانان مهاجر كمك طلبيدند آنان را يارى كنيد».
٧. «موجوداتى را مى پرستند كه به آن ها زيان و سودى نمى رسانند. و مى گويند كه آن ها شفيعان ما در نزد خدا هستند».
٨. «شايد پروردگارت تو را به مقام شايسته اى برگزيند».
٩. «آن چه را پروردگارم به من تمكن داده است بهتر است شما مرا (در ساختن سد) يارى كنيد».
١٠. «بگو: اگر خدا درباره شما اراده عذاب كند كيست كه شما را از عذاب او حفظ كند و يا اگر اراده رحمت نمايد (كيست كه مانع گردد) در اين موقع براى خود جز خدا ولى و ناصرى نمى يابند».
١١. «اى مردم! شما به سوى خدا محتاج هستيد و خداوند بى نياز و ستوده است».
١٢. «بگو: براى خدا است حق شفاعت».
١٣. «چقدر فرشتگان در آسمان هستند كه شفاعت آنان از چيزى بى نياز نمى كند مگر آن گاه كه خداوند در باره هر كس كه بخواهد اذن دهد و راضى گردد».