١. «او است كه شما را در خشكى و دريا مى برد. وقتى در كشتى قرار گيريد و باد ملايمى آنان را مى برد، خوشحال مى شوند ناگهان باد سهمگينى بر آن مىوزد و موج از هر طرف به ايشان مى رسد تصور مى كنند كه بلا آنان را فرا گرفته است،(در اين وقت) با اعتقاد خالص، خدا را مى خوانند، مى گويند: اگر ما را از اين خطر برهانى او را سپاسگزاران خواهيم بود وقتى خدا آنان را نجات دهد، همان ها در زمين ظلم و ستم مى كنند».

٢. «آيا در وجود خدا شك و ترديد است، در حالى كه آفريننده آسمان ها و زمين مى باشد. شما را مى خواند تا گناهان شما را ببخشد».

٣. «خداى خود را نيايش كن و از سجده گزاران باش تا يقين به تو برسد».

٤. «خداى من كسى است كه به هر چيز، وجود عطا كرده و سپس آن را به سوى (كمال) هدايت نموده است».