منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٢٩

معبودى جز خدا بپرهيزند».

٢.(وَما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَسُول إِلاّ نُوحى إِلَيهِ انّهُ لا إِله إِلاّ أَنا فَاعْبُدُون).[١]

«پيش از تو هيچ پيامبرى را نفرستاديم، مگر اين كه به او وحى كرديم كه جز من معبودى نيست و مرا بپرستيد».

قرآن مجيد يكتاپرستى را اصل مشتركى ميان تمام شرايع آسمانى معرفى كرده و مى فرمايد:

(قُلْ يا أَهْلَ الْكِتابِ تَعالَوا إِلى كَلمَة سَواء بَيْنَنا وَبَيْنَكُمْ أَلاّ نَعْبُد إِلاّ اللّه وَلا نُشرك بِهِ شَيْئاً...).

«بگو:اى اهل ك[٢]تاب! بياييد كلمه اى را كه ميان ما و شما يكسان است، بپذيريد و آن اين كه جز خداى را نپرستيم و براى او شريك و انبازى قرار ندهيم».

توحيد در عبادت اصل مسلم و استوارى است كه در ميان مسلمانان، احدى با آن مخالفت نكرده و تمام طوايف درباره آن نظر واحدى دارند. اگر گروه معتزله در توحيد افعالى اختلاف نظر دارند و يا گروه اشاعره در توحيد صفات با اشاعره مخالفند، ولى تمام طوايف اسلامى در اين اصل وحدت نظر داشته و هيچ فرد مسلمانى نمى تواند اين اصل را منكر شودو اگر اختلافى هست، همگى مربوط به مصاديق است; يعنى پاره اى از مسلمانان برخى از افعال را عبادت مى انگارند، در حالى كه طوايف ديگر آن را تكريم وتعظيم مى دانند. اين جا است كه بايد معناى «عبادت» را از نظر لغت و قرآن كاملاً روشن كنيم، آن گاه تكليف موارد و مصاديق خود به خود روشن خواهد شد.