(... فَمَنْ يَمْلِكُ مِنَ اللّهِ شَيئاً إِنْ أَرادَ أَنْ يُهْلِكَ المَسِيحَ ابن مَرْيَمَ وأُمَّهُ وَمَنْ فِى الأَرْضِ جَميعاً وَللّهِ مُلْكُ السَّماواتِ وَالأَرْض وَما بَيْنَهُما يَخْلُقُ ما يَشاءُ...).[١]

«خدا اگر بخواهد مسيح، فرزند مريم، و مادر او و همه افرادى را كه در روى زمين هستند نابود كند، چه كسى مى تواند مانع او از اين كار گردد، براى خدا است مالكيت آسمان ها و زمين و آن چه كه در ميان آن ها قرار دارد، آن چه را بخواهد خلق مى كند».

شكى نيست كه همه مسيحيان عيسى را فرزند مريم مى دانند و پيوسته مى گويند:«مسيح فرزند مريم».

اگر او فرزند مريم است، قطعاً بشرى بسان بشرهاى ديگر خواهد بود كه موت و حيات همگى در قبضه قدرت خدا است. او بخواهد به همگى حيات مى بخشد و يا به حيات همگى خاتمه مى دهد. با اين وضع چگونه او را خدا مى دانند، در حالى كه او مالك موت و حيات خود نيست؟

[١] همان، آيه ١٧.