منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٨٥

خداشناسى و دفتر آفرينش

بخشى از آيات قرآن ما را به تفكر و تدبر درباره نشانه هاى خدا در كتاب خلقت دعوت مى كند و آن را شيوه شايسته خردمندان و متفكران و بيدار دلان مى داند.[١] آيات در اين زمينه به اندازه اى است كه نمى توان يك دهم آن را در اين صفحات منعكس نمود و ما فقط نمونه هايى را مى آوريم، سپس در اهداف اين قسم از آيات به بحث و گفت وگو مى پردازيم.

(إِنَّ فى خَلْقِ السَّماواتِ وَالأَرض وَاخْتِلافِ اللَّيْل وَالنَّهار وَالْفُلْكَ الّتى تَجْرِى فِى الْبَحْرِ بِما يَنْفَعُ النّاس وَما أَنْزَلَ اللّهُ مِنَ السَّماءِ مِنْ ماء فَأَحْيا بِهِ الأَرْض بَعْدَمَوتِها وَبَثَّ فِيها مِنْ كُلِّ دابَّة وَتَصْرِيفِ الرِّياح وَالسَّحابِ المُسَخَّر بَيْنَ السَّماءِوَالأَرْض لآيات لِقَوم يَعْقِلُونَ).[٢]

«در آفرينش آسمان و زمين و گردش شب و روز و حركت كشتى ها در دريا به سود مردم و بارانى كه خدا از آسمان فرو مى فرستد و زمين هاى مرده را زنده مى كند و انواع جنبدگان كه در روى زمين پخش كرده است و چرخش بادها و ابرهايى كه در ميان زمين و آسمان به كار گماشته شده اند،(در اين امور) نشانه هايى براى خردمندان است».

اين آيه ما را به تدبير و شناخت امورى دعوت مى كند.

١. شناخت جهان از زمين و آسمان و گردش شب و روز.