قرآن با بيانات گسترده، انسان را به بزرگ داشتِ والدين و اطاعت و فرمان برى از آنان دعوت كرده است، ولى در عين حال نكته جالب توجهى را يادآور شده است و آن اين كه:مهر و مودت فرزند نبايد كوركورانه و بى حساب باشد و سبب گردد كه پا را از مرز عدالت فراتر نهند. اگر آنان را ظالم و ستم گر تشخيص دهد نبايد از شهادت بر حق خوددارى كند، چنان كه مى فرمايد:

(يا أَيُّهَا الّذينَ آمَنُوا كُونُوا قَوّامِينَ بِالقِسْطِ شُهَداءَ للّهِ وَلَو عَلى أَنْفُسِكُمْ أَوِ الوالِدَينِ وَالأَقْرَبين...).[١]

«اى افراد با ايمان! عدالت را به پا داريد، براى خدا گواهى دهيد، هر چند به ضرر خود و يا پدر و مادر و خويشان شما باشد».

اگر پدر و مادر، انسان را به شرك و بت پرستى و انحراف از جاده حق دعوت كردند، بايد در برابر آنان مقاومت نشان دهد و عواطف پدرى و پسرى نبايد اورا به خلاف حقيقت بكشد:

(وَإِنْ جاهَداكَ عَلى أَنْ تُشْرِكَ بِى ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ فَلا تُطِعْهُما ...).[٢]

«اگر بكوشند چيزى را كه به آن علم ندارى شريك من قرار دهى، آنان را اطاعت مكن».[٣]

امير مؤمنان در جمله كوتاهى به حقِ اطاعت محدود و الدين اشاره مى كند و مى فرمايد:«فحقّ الوالد على الولد أن يطيعه فى كلّ شىء إلاّ فى

[١] همان، آيه ١٣٥.
[٢] لقمان(٣١) آيه ١٥.
[٣] مضمون اين آيه در سوره عنكبوت، آيه ٨ نيز وارد شده است.