هرگز اين آيه كه از عصيان خدا و پيامبر سخن مى گويد ناظر به آن جا نيست كه پيامبر از موضع گيرى پيام رسانى سخن مى گويد، زيرا مخالفت در اين صورت، مخالفت فقط با خدا و عصيان او است نه مخالفت با عصيان پيامبر. عصيان پيامبر در صورتى مطرح مى گردد كه پيامبر، قيافه فرماندهى به خود بگيرد و دستور صادر كند، نه قيافه تبليغى و پيام رسانى.

٢. اولى الأمر

صاحبان فرمان،دومين گروهى هستند كه خدا دستور مى دهد از آنان اطاعت كنيم. آنان افرادى هستند كه قرآن از آنان به «اولى الأمر» تعبير مى آورد. در نتيجه كسانى كه در جامعه اسلامى، داراى مقام «اولوا الأمرى» مى باشند، بايد از آنان فرمان ببريم. چنان كه مى فرمايد:

(أَطِيعُوا اللّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُول وَأُولى الأَمْر مِنْكُمْ). [١]

«از خدا و پيامبر او و صاحبان فرمان از خود، اطاعت كنيد».

علت لزوم اطاعت از صاحبان امر و فرمان (اولى الأمر) نياز به بيان ندارد، زيرا اگر كسى به حق داراى چنين منصبى است; يعنى صاحب امر و نهى مى باشد، قطعاً بايد از او اطاعت كرد، زيرا معنا ندارد خداوند فردى را «اولى الأمر» معرفى كند و سپس بگويد اطاعت او لازم و واجب نيست.

در آيه ديگر به مسلمانان دستور مى دهد كه به خاطر حفظ مقام «اولى الأمر» هر نوع خبرى راجع به پيروزى و يا شكست مى شنوند، از اشاعه آن خوددارى كنند تا «اولى الأمر» حقيقت را براى آنان تشريح كنند. چه بسا اخبارى

[١] نساء (٤)آيه ٥٩.