يك فرد خداشناس با بهره گيرى از ماده دريافت هاى خود را وسيله اى براى شناخت فراسوى ماده قرار مى دهد، در حالى كه يك فرد مادى همان را هدف قرار داده و خود را در زندان ماده و طبيعت محبوس مى سازد.

جامعه شناسان و اعتقاد به خدا

جامعه شناسان غرب مى گويند: اعتقاد به خدا در متن زندگى گذشتگان وجود داشته است و در هيچ مقطعى از زمان، مذهب را از برنامه زندگى خود حذف نكرده است، امّا جريان كشورهاى كمونيسم كه خدا و مذهب را از برنامه زندگى حذف كرده و به طور وسيع به انكار خدا و جهان فراسوى ماده تظاهر مى كنند، خود تراژدى گسترده اى دارد كه در پايان بحث به آن اشاره خواهيم كرد.

اينك درباره همگانى بودن چنين اعتقاد به بحث مى پردازيم.

نداى درونى انسان ها

زندگى بشر در اين كره خاكى گنجينه گران بهايى است كه در اختيار انسان معاصر و آينده قرار دارد، و هر فردى از ديده خاص، به تناسب معلومات و تخصص علمى خود، از اين گنجينه، بهره مى برد.

از اين جهت مى بينيم پيامبران بزرگ و مصلحان جهان، حكما و فلاسفه،مربيان واستادان اخلاق، جامعه شناسان و روان كاوان و... انسان را به بررسى تاريخ گذشتگان متوجه مى سازند و هر كدام براى پيشبرد اهداف خود، بهره ها مى برند.

براى يك فرد الهى كه مى خواهد ريشه هاى عميق مذهب را در اعماق تاريخ بشر جستجو كند و از پايه اصالت آن، آگاهى هاى مفيد و سودمندى به