يكى از موارد سبقت اين است كه پيامبر دستور داد افراد مسافر، روزه خود را بخورند، زيرا روزه بر مسافر حرام است. گروهى از روى تقدس از اجراى دستور پيامبر سرپيچى كرده و روزه خود را نشكستند و پيامبر آنان را عاصى و طغيان گر خواند.[١]

لذا قرآن در همين سوره، انديشه پيروى از افكار خطاكاران را سخت محكوم مى كند و مى فرمايد:

(وَاعْلَمُوا انَّ فِيكُمْ رَسُولُ اللّهِ لَو يُطيعُكُمْ فى كَثير مِنَ الأَمْرِ لَعَنِتُّم).[٢]

«بدانيد پيامبر در ميان شما است اگر از افكار شما پيروى كند، به زحمت مى افتيد».

اين جا است كه انسان به ارزش سخن امام امير المؤمنين (عليه السلام) در تفسير حقيقت اسلام، واقف مى گردد. آن جا كه مى فرمايد: «الإسلام هوالتسليم»[٣] حقيقت اسلام اين است كه انسان ها تسليم و سرسپرده دستگاه تشريع الهى باشند.

شرك در تشريع

اكنون كه حقيقت توحيد در تشريع روشن گرديد، مى توان معناى شرك در تشريع را به خوبى درك كرد.

[١] وسائل الشيعه، كتاب صوم، ج٤، باب الافطار في المغرب، ص ١٢٥.
[٢] حجرات(٤٩) آيه ٧.
[٣] نهج البلاغه فيض الإسلام، كلمات، قصار شماره ١٢٠.