٥. «كيست كه شما را در تاريكى هاى خشكى و دريا هدايت مى كند؟ كيست كه بادها را بشارت دهنده پيشاپيش رحمت خود مى فرستد؟ آيا معبودى جز خدا هست، پيراسته است از آن چه براى او شريك مى شمارند».

٦. «هنگامى كه بر كشتى سوار مى شوند، خدا را با اخلاص كامل دعوت مى نمايند; امّا وقتى آنان را به ساحل رسانيد، ناگهان مشرك مى شوند».

٧. «هرگاه به مردم، بيچارگى برسد خدا را با انابه مى خوانند، آنگاه كه لذت رحمت خود را به آنان چشانيد، گروهى از آنان به پروردگار خود شرك مىورزند».

٨. «او است كه باران را فرو مى آورد پس از آن كه مأيوس مى گردند و رحمت خود را مى گستراند».