فرستادگان الهى براى هدايت اقوامى; مانند: نوح و عاد و ثمود برانگيخته شده بودند، در حالى كه آنان خدا را به عنوان آفريدگار جهان پذيرفته بودند و براى تقرب به خدا و يا علل ديگر، بت ها را مى پرستيدند. در اين صورت به چه منظورى موضوع شك در وجود خدا به صورت استفهام انكارى مطرح گرديده است؟ و به عبارت ديگر آنان منكر وجود خدا نبودند، بلكه طرفدار عبادت بت هاى خود بودند. و پيامبران خدا كه براى نهى آنان از عبادت غير خدا آمده بودند، بايد هنگام مذاكره درباره بى پايه بودن پرستش غير او سخن بگويند، و بر پندارى بودن آن، دليل اقامه نمايند، نه اين كه در باره اثبات وجود خدا، بحثى مطرح كنند.

پاسخ اين سؤال، با تدبر در ماقبل و ما بعد آيه مورد نظر، روشن مى گردد، زيرا در آن هنگام كه رسولان خدا آنان را به پرستش خداى يگانه دعوت كردند و از عبادت بت ها باز داشتند، آنان در جواب گفتند:

(...إِنّا كَفَرْنا بِما أُرسِلْتُمْ بِهِ وَإِنّا لَفى شَكّ مِمّا تَدْعُونَنا إِلَيْهِ مُريب).[١]

«ما به آن چه كه براى ابلاغ آن اعزام شده ايد، كفر مىورزيم و در آن چه كه دعوت مى كنيد، شك داريم».

دعوت رسولان الهى، مركب از دو مطلب بود: ١. عبادت خدا. ٢. ترك پرستش بت ها. اين گروه، به شهادت آيه ٩، هر دو يا لا اقل دومى را رد

[١] ابراهيم (١٤) آيه ٩.