منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٨٨
انديش مند نشانه هايى است».
اين آيه ما را به تدبر در امورى كه هم اكنون بيان مى گردد دعوت مى كند.
١. زمين در حالى كه يك پهنه به هم پيوسته است، ولى قسمتى از آن قابل كشت هست و قسمت ديگر فاقد چنين شايستگى است. اين دو گانگى با كمال پيوستگى معلول چيست؟
٢. در بسيارى از باغ ها، ميوه هاى رنگارنگى وجود دارد. شاخه هاى انگور و خرما و ... از شاخ ساران آويزان است، در حالى كه خاك همه يكى است و همگى با يك آب سيراب مى گردند و اشعه خورشيد بر همه يك سان مى تابد.مع الوصف ميوه هاى مختلفى در يك منطقه كه از نظر شرايط مساوى است، به دست مى آيد.
٣. چه بسا ميوه هاى يك باغ از نظر مرغوبيت مختلف و گوناگون مى باشد. تدبر در اين صحنه ها سه نوع پى آمدهاى مختلف دارد كه عبارتند از:
١. صحنه هاى زيباى باغستان ها، كه يك نگارستان صد در صد طبيعى است، حاكى از وجود صانع و آفريدگارى است كه با خامه نامرئى خود، اين نقش زيبا را در صفحه باغ پديد آورده است.
٢. اين نگارستان ها، كه حاكى از قلم نامرئى نقاش آفرينش است، حاكى از دانش و قدرت و هنر او نيز مى باشد.
٣. اگر به راستى نقاش واقعى اين صحنه ها خدا است و اوست كه اين صحنه ها را به وجود آورده است، پس چرا او را نپرستيم؟ چرا موجودات ديگر را كه هرگز مدبر و كارگردان اين جهان نيستند بپرستيم؟
مضمون اين آيه در سوره فاطر طى آيه هاى ٢٧ـ٢٨ به شرح زير وارد شده است. آن جا كه مى فرمايد: