١٩.« سپس به آسمان ها پرداخت در حالى كه به صورت گاز بود وبه آن و زمين خطاب كرد كه به رغبت يا كراهت زير فرمان ما قرار گيرند; آن ها با كمال رغبت به اطاعت از مشيت او گردن نهادند».

٢٠. «به پوست هاى خود مى گويند: چرا بر ضرر ما گواهى داديد؟ مى گويند: خدايى كه همه را ناطق كرده است، ما را به سخن گفتن واداشت».

٢١. «فرشتگان با حمدِ پروردگار خويش، او را تسبيح مى گويند و در باره افرادى كه در زمين هستند، طلب آمرزش مى كنند».

٢٢. «بوته ها و درختان او را سجده مى كنند».

٢٣. «آن چه در آسمان ها و زمين است، خدا را تنزيه مى كندو او عزيز و حكيم است».

٢٤. «اگر اين قرآن را بر كوهى نازل كرده بوديم، آن را از ترس خدا فروتن و شكافته شده مى ديدى; اين توصيف را براى مردم مى آوريم تا بينديشند».

٢٥. «در آن روز زمين اخبار خود را بازگو مى كند».

٢٦.«زيرا پروردگار او به او وحى كرده است».