منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٦٤

افواه عمومى هست ندارد.

نكات قابل توجه

١. لفظ ذريه در قرآن نوزده بار وارد شده است و مقصود از آن در تمام موارد، نسل انسان است. در اين كه اين لفظ از چه ريشه اى گرفته شده اختلاف است.

برخى مى گويند: ذريه از لفظ «ذرأ» به معناى «خلق» گرفته شده است در اين صورت«ذريه»[١] به معناى مخلوق خواهد بود.

برخى ديگر مى گويند: اين لفظ از ريشه ذر به معناى موجودات ريز مانند ذرات غبار و مورچه گرفته شده است.

برخى ديگر آن را از «ذرو» يا «ذره» مى گيرند كه به معناى پراكندگى است و اگر به فرزندان آدم ذريه مى گويند به خاطر پراكندگى آنان در روى زمين مى باشد.[٢]

٢. لفظ ذريه غالباً در مورد انسان هاى كم سن به كار مى رود; مانند:

(...وَلَهُ ذُرِّيّةٌ ضُعَفاءٌ...).[٣]

«براى او فرزندان كم سن و سال است».

و گاهى در مطلق نسل استعمال مى شود; مانند:

(...وَمِنْ ذُرِّيَّتِهِ داوُدَ وَسُليْمانَ...).[٤]