رستاخيز است. آيين اسلام آيين جاودانى است و چنين آيينى بايد پيوسته و در همه دوران ها با سند و گواه همراه گردد. اگر دلايل نبوت موسى و مسيح (عليهما السلام) گذرا و مخصوص زمان خود بود و نسل هاى آينده از آن بى بهره بودند، براى اين است كه عمر كيش آنان بسان معجزات آنان بسيار محدود بود و پايدارى معجزات آنان در اذهان ، تا آن حد بود كه آيين آنان دوام و استمرار داشت و هرگز ويژگى هاى آيين پيامبر خاتم را نداشت.

امّا رسالت پيامبر اسلام، رسالت خاتم و آيين پاينده او است; به همين جهت، خدا دين او را با معجزه اى همراه نمود كه با گذشت زمان فرسوده نشود، و پيوسته چون خورشيد، بر تارك اعصار بدرخشد. و براى خود هيچ گونه مرز زمانى و مكانى نشناسد تا هر شك و ترديدى را در تمام اعصار از دل و روان پيروان خود بزدايد.

نهايت ناپذيرى قرآن

هنوز نيم قرن از نزول قرآن نگذشته بود كه دانشمندان اسلام براى فهم مطالب واستخراج گنجينه هاى نهفته آن، علوم و دانش هايى را پايه گذاردند كه در حقيقت بسيارى از رشته هاى علوم اسلامى; چون علم لغت، صرف، نحو، معانى، بيان، بديع، قرائت، تجويد، قصص قرآن و شأن نزول آيات، براى درك مفاهيم عاليه قرآنپيريزى شدهاند.

با چنين توجه شايان تقدير، و با اين كه در اين چهارده قرن متخصص ها روى كشف معانى و درك مفاهيم بلند آن كار كرده و شب و روز آيات آن را، زير و رو نموده و به بررسى نشسته اند، مع الوصف اين معجزه جاودان، كتاب اسرار آميز عجيبى است كه هنوز پنجه هاى انديشه بشر به همه اسرار و گنجينه هاى نهان آن دست نيافته است. وهرچه بشر درباره معارف عقلى، قوانين اجتماعى، اخلاقى و ساير تعاليم آن غور مى كند، بر نايافته هاى نوينى