آيات مربوط به شرك، بيش تر مربوط به بت پرستانى است كه در شبه جزيره عربستان زندگى مى كردند و اكثر آنان بت هايى را به عنوان شفيع و خداى كوچك مى پرستيدند. و آيات قرآن بر اين مطلب به طور مكرر گواهى مى دهد; از باب نمونه:

(وَإِذا رَآكَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ يَتَّخِذُونَكَ إِلاّ هُزُواً أَهذا الّذى يذكُر آلهتكم وَهُمْ بِذِكْرِالرَّحمن هُمْ كافِرُونَ).[٢]

«وقتى گروه كافر تو را مى بينند، مسخره مى كنند و مى گويند: آيا اين است كه از خدايان شما انتقاد مى كند؟ و آنان قرآن خداى رحمان را منكرند».

(أَمْ لَهُمْ آلِهَةٌ تَمْنَعهُمْ مِنْ دُونِنا لا يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَ أَنْفُسِهِمْ...).[٣]

«آيا براى آنان خدايانى است كه آن ها را از عذاب ما باز مى دارد، آن ها نمى توانند خود را كمك نمايند».

[١] براى آگاهى از عقايد اقوام ابراهيم به بخش چهارم، ص ١٥١ـ ١٦١ و هم چنين براى آگاهى از عقايد مسيحيان به بخش پنجم، ص٢٢٥ـ٢٢٦ مراجعه كنيد.
[٢] انبياء(٢١) آيه ٣٧.
[٣] همان، آيه ٤٣.