منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٥٣٤

«آنان را كه جز خدا مى خوانيد، نمى توانند شما و نه خود را كمك كنند».

(...وَالَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ ما يَمْلِكُونَ مِنْ قِطْمِير).[١]

«آنان كه جز خدا را مى خوانيد، پوسته هسته خرمايى رامالك نمى شوند».

(إِنَّ الَّذينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللّهِ عِبادٌ أَمْثالكُمْ...).[٢]

«آنان را كه جز خدا مى خوانيد مانند شما بندگانى هستند».

(قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونهِ فَلا يَمْلِكُونَ كَشْفَ الضُّرّ عَنْكُمْ وَلا تَحْويلاً).[٣]

«بگو: آنان كه جز خدا هستند بخوانيد، هرگز قادر بر دفع ضرر وبرگردانيدن آنان، از شما نيستند».

(أُولئِكَ الَّذِينَ يَدْعُونَ يَبْتَغُونَ إِلى رَبّهمُ الوَسِيلَة).[٤]

«آنان را كه مى خوانيد، خود خواهان وسيله به سوى پروردگار خود هستند».

(وَلا تَدْعُ مِنْ دُونِ اللّهِ ما لا يَنْفَعُكَ وَلا يَضُرُّكَ...).[٥]

«جز خدا كسى را مخوان كه نه نفعى به تو مى رساند و نه ضررى».

(إِنْ تَدْعُوهُمْ لا يَسْمَعُوا دعائَكُمْ...).[٦]

«اگر آنان را بخوانيد، صداى شما را نمى شنوند».