بشر در انجام هر عملى، خواه عادى باشد خواه خارج از قلمرو عادت و قوانين طبيعت، متكى به خدا بوده و از قدرت او استمداد مى كند و هر كارى را كه انجام مى دهد، در پرتو نيرويى انجام مى دهد كه از خدا گرفته است. در اين صورت داشتن چنين قدرت و هم چنين اعمال آن در انجام مقاصد و يا درخواست اعمال آن هيچ كدام نمى تواند مايه شرك گردند، زيرا در همه مراحل مى گوييم خداوند اين قدرت و اذن را به او داده كه از آن بهره بگيرد.

استاد بزرگوار، حضرت آيت اللّه العظمى امام خمينى(رحمه الله) درباره بازشناسى كار خدايى، از غير خدايى چنين مى گويد:

كار خدايى عبارت از كارى است كه فاعل بدون دخالت غير خود و بدون استمداد از قوه ديگر به كار خود صورت دهد;به عبارت ديگر كار خدايى آن است كه فاعل آن مستقل و بى نياز از ديگرى باشد، درحالى كه كارهاى غير خدايى درست نقطه مقابل اين است.

خداوند جهان خلق مى كند، روزى مى دهد، صحت و شفا مى بخشد، كارهاى او بدون استمداد از قوه ديگر صورت مى پذيرد و هيچ كس در كارهاى او دخالتى نه كلى و نه جزئى ندارد، و قدرت و قوه او مكتسب از ديگرى نيست، ولى غير خدا اگر كارى انجام دهد چه عادى و آسان، و چه غير عادى و مشكل، قوه او از خود او نيست، با قدرت خود آن را انجام نمى دهد.[١]

به عبارت روشن تر: هرگاه براى موجودى از نظر وجود يا تأثير، استقلالى

[١] كشف اسرار، ص ٥١.