است.عين اين مطلب در درخواست حاجت از ارواح مقدسه و اولياى الهى كه بدن هاى آنان در دل خاك نهفته، امّا روح آنان در جهان غيب زنده است، حكم فرما است وحكم همگى يكسان است.

استاد بزرگوار، حضرت آيت اللّه العظمى امام خمينى(رحمه الله) در اين مورد سخنى دارند كه به گونه اى فشرده نقل مى گردد:

اگر كسى را خداى جهان بدانيم و يا او را در تأثير مستقل بينديشيم و با اين وصف از او حاجت بطلبيم، دچار شرك شده ايم و امّا اگر از او به گونه ديگر درخواست حاجت كنيم و معتقد باشيم كه خداى قادر بر هر چيز در اين يك مشت خاك به واسطه قدردانى از يك فداكار كه در راه دين همه هستى خود را از دست داده شفا قرار داده است، هيچ شركى را مرتكب نشده ايم.

اگر خداپرستى بگويد: همان خدايى كه در داروها اثر شفا نهاده است، همان خدا در يك مشت خاك كه خون مظلوم فداكار به روى آن ريخته شده است همان اثر و شفا قرار داده است(تا ديده آرزوى مردم را تا دم مرگ از خود نبرد)، اگر خواست، با آن داروى الهى شفا دهد و اگر نخواست، مريض با يك دل پر محبت از خداى خود و با يك چشم اميدوار به آفريننده جهان به پيش گاه مقدس او وارد گردد، هرگز نمى توان درخواست او را شرك خواندو سببى كه به آن تمسك جسته است، «اله» او دانست.[١]

در معارف بلند اسلامى مى خوانيم: «خداوند سبب ساز و خداوند سبب سوز»; معناى اين جمله چيست؟ معناى آن اين است كه خداوند گاهى به پديده اى اثر مى بخشد و گاهى از پديده اى اثرى را سلب مى كند. و قبلاً به

[١] كشف اسرار، ص ٥٣.