منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٦١

كه كشتى آنان دچار توفان دريا مى گردد و بسان پر كاهى از اين سو به آن سو پرتاب مى شود، رو به خدا مى آورند چاره رس و ملجأ و پناه گاهى جز او نمى انديشند و با نوميدى از تمام اسباب، او را مى خوانند; امّا وقتى كشتى آنان به ساحل نجات رسيد، به شرك خود باز مى گردند. آياتى كه بيان گر اين مضمون است در قرآن فراوان است و ما برخى را يادآور مى شويم: آن چه مهم است اين است كه بدانيم مقصود از شرك در اين آيات كه اين گروه نجات يافته مرتكب آن مى شوند، چيست؟

اينك متن آيات:

١. (وَإِذا مَسَّ النّاس ضُرٌّ دَعَوا رَبَّهُمْ مُنيبينَ إِلَيهِ ثُمَّ إِذا أَذاقَهُمْ مِنْهُ رَحْمَةً إِذا فَرِيقٌ مِنْهُمْ بِرَبِّهِمْ يُشْرِكُونَ).[١]

«هرگاه به مردم، بيچارگى برسد، خدا را با انابه مى خوانند، آنگاه كه لذت رحمت خود را به آنان چشانيد، گروهى از آنان به پروردگار خود شرك مىورزند».

٢. (فَإِذا رَكبُوا فِى الفُلْكِ دَعَوُا اللّه مُخْلِصينَ لَهُ الدِّين فَلَمّا نَجّاهُمْ إِلَى البَرِّ إِذا هُمْ يُشْرِكُون).[٢]

«هنگامى كه بر كشتى سوار مى شوند، خدا را با اخلاص كامل دعوت مى نمايند; امّا وقتى آنان را به ساحل رسانيد، ناگهان مشرك مى شوند».

٣. (قُلِ اللّهُ يُنَّجِيكُمْ مِنْها وَمِنْ كُلِّ كَرْب ثُمَّ أَنْتُمْ تُشْرِكُونَ).[٣]

«بگو خدا شما را ازا ن و از هر اندوهى نجات مى دهد، سپس