منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٠٨

بخش سوم:

آيات اين بخش به روشنى دلالت دارند كه پيامبر اسلام با برنامه كاملى مبعوث شده است. اينك آيات مربوط به اين بخش:

١.(إِنَّ هذا القُرآن يَهْدِى لِلَّتى هِىَ أَقْوَم وَيُبَشِّر المُؤْمِنينَ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ الصّالِحات أَنَّ لَهُمْ أَجْراً كَبيراً).[١]

«قرآن بشر را به راه عدل و استوار هدايت مى كند و به گروه با ايمان كه كارهاى نيك انجام مى دهند بشارت مى دهد كه براى آنان پاداش بزرگ است».

مقصود از «التي هي أقوم» (طريقه استوار و محكم)، همان شريعت اسلام است كه در آيه ديگر به لفظ «شريعت» وارد شده است. چنان كه مى فرمايد:(ثُمَّ جَعَلْناكَ عَلى شَرِيعَة مِنَ الأَمْر فَاتَّبعها).[٢]

لفظ «اقوم» از ماده «قيام» است كه در زبان فارسى به آن «استوارتر» مى گويند و اين تعبير براى تفهيم درستى و استحكام و استوارى احكام قرآن است به طورى كه تمام احكام آن با مكانيسم آفرينش موافق مى باشد. احكام اسلام پيوسته به انسان سعادت و زندگى بخشيده و او را به سوى كمال سوق مى دهد، در حالى كه قوانين ديگر بشرى اگر از جهتى به حال مردم نافع و سودمند باشد، از جهاتى به حال و زندگى آنان مضر و زيان بار است.

حالا آيا با فرستادن«شريعت اقوم» آيين محكم و استوار كه به حكم استوارى، نياز انسان را از هر نوع جعل قانون بى نياز خواهد كرد، جا دارد كه بشر در برابر يك چنين آيين كامل، دست به جعل قانون بزند.